Afzakkertjes (10)

19 mei 2010

Afzakkertjes…

Observaties vanaf de zijlijn door drs. K. Bouter

Verbouwen

Op de wereldtentoonstelling in Shanghai heeft Nederland ook een paviljoen, net zoals veel andere landen dat hebben. De Nederlandse architect van het paviljoen is dol op China. Hij houdt heel erg van die enorme massa mensen die in Shanghai elke dag door de straten schuift van A naar Beter. Hij heeft zich ook laten inspireren door de smaak van de Chinezen toen hij het paviljoen ontwierp. Het ziet er namelijk totaal niet uit. Zelden heb ik zo’n wanstaltig bouwsel gezien als het Nederlandse paviljoen in Shanghai. De kleuren passen nog het best bij een gigantische kermiskraam waar ze suikerspinnen weggeven. Dat zijn van die dingen die heel wat lijken, maar geen inhoud hebben.
Maar ik denk dat ik wat meer geduld moet hebben. Want het zou best eens kunnen zijn dat Nederland op de Wereldtentoonstelling nu juist het meest essentiële van hetgeen momenteel op cultureel gebied in ons landje aan de gang is wil laten zien. U raadt het al: dat is natuurlijk ‘vernieuwing’. Die komt tot uiting in de verbouwingswoede in Nederland museumland. In Amsterdam houden ze een wedstrijd wie het eerst klaar is. Voor zo’n competitie moet je uiteraard alle musea tegelijk dichtgooien en verbouwen en dat gebeurt dus ook. Maar het Stedelijk Museum speelt vals, want dat doet nu stiekem de achterdeur open zodat u toch een beetje kunst kan komen kijken. Als u tenminste uw been niet gebroken hebt in een bouwput.
Dit betekent dat het paviljoen in Sjanghai straks waarschijnlijk dicht gaat voor een ingrijpende verbouwing. Om de Chinezen te laten zien wat vernieuwing is en hoe je dat doet. Want zij weten dat niet. Met de vrijheid van meningsuiting wil het ook niet vlotten in dat land, kortom: er moet nog veel gebeuren. Hoe sluit ik een paviljoen, hoe verbouw ik dat, hoe ga ik over de begroting heen, hoe doe ik net alsof dat niet te voorzien was, hoe schuif ik verantwoordelijkheden af op anderen, enzovoort. Nu nog een goeie architect die het paviljoen met smaak verbouwt. Prijsvraag, zou ik zeggen.

Troep van Joep

Heel lang heb ik geaarzeld, maar ik hou het niet langer vol, het moet er uit: ik ben de zogenaamde kunst van Joep van Lieshout méér dan zat. Al jaren erger ik mij groen en geel aan iedereen die net doet alsof de rotzooi die hij produceert ergens over gaat. De meest hartstochtelijke pleitbezorger van Van Lieshouts kunstwerken is de als ‘kunstcriticus’ bekend staande Hans den Hartog Jager. Deze zwamkobus heeft het voor elkaar gekregen dat zijn neuzelkoek overal te lezen en te horen is. Van NRC tot Avro’s Kunstuur. In dit TV programma heeft hij de volslagen misplaatste gewoonte ontwikkeld om kinderen te terroriseren met vragen over wat hij vindt dat kunst is. Kinderen zijn beleefd, dus ze spelen het spel mee. Makkelijk scoren heet dat.
Onlangs kwam de troep van Joep nota bene twee keer langs in één uitzending. En Hans maar kraaien hoe fantástisch het allemaal is. Wanneer houdt dit kritiekloze gekakel in Nederland nu eindelijk eens op? Wanneer staan er mensen op die het lef hebben om te zeggen dat wat sommige kunstenaars fabriceren niets voorstelt en slecht gemaakt is? Het is aan kunstjournalisten als Den Hartog Jager te danken als er straks gigantisch op alles wat kunst heet wordt bezuinigd. Ten koste van de weinige goede kunst die er ook is, maar die niet in de publiciteit wordt gebracht omdat het niet conceptueel is. Bedankt Hans.

(drs. K. Bouter is gepensioneerd maar kritisch kunsthistoricus)